Όνειρο αληθινό

όνειρο αληθινό

---

T α βράδια πετάνε σαν βράδια. Μυρίζουν τη βρο­χή όλων των αιώνων κι ανασηκώνουν τους ώμους. Αναρωτιέμαι αν θα την ξαναδώ κι αν θα είμαι αναγνωρίσιμος. Δεν φοβάμαι το σκοτά­δι. Το επαναλαμβάνω εκατό φορές. Κάνω τον σταυ­ρό μου καλλιτεχνικά, όπως άλλοι σφα­γιάζονται για πολύ πιο ασήμαντες αφορμές.

Απ’ το βράδυ ως το πρωί παίζω το παλιό μας παιχνίδι «Ονειρεύομαι-με-την-κοιλιά-γεμάτη». Καταστρώνω σχέδια ονειρικά. Επαναστατώ πιο ώριμα από κάθε άλλη φορά. Νιώθω σίγουρος και σε εγρήγορση. Αρκεί να πέσει κάτω ένα φύλ­λο για να ξημερώσει. Τα μάτια μου σιγοβρά­ζουν. Αυτός ο ύπνος καμιά φορά ονομάζεται θλίψη.

Χελωνόμορφα τέρατα στην Αμοργό κι αλλόκοτοι καθηγητές γλωσσολογίας σ’ αόρατες ανεμόσκαλες, παρανοϊκοί στρατηγοί-περ­φόρ­μερ και μοναχοί-Δον Χουάν, τσακισμένοι από έρωτα αναχωρητές και πόλεις-φαντάσματα, συνοριακοί βαρκάρηδες και γοργόνες, καθεστωτικοί ψυχίατροι κι αποσυνά­γωγοι πολι­τικάντηδες, ανεξήγητες επιδημίες μ’ άσπρα λουλούδια-γύπες, σκύλους-πρόβατα και βουλευτές-κομπρεσέρ – και συγγραφείς, πολλοί συγγραφείς.

Εικαστικό έργο εξωφύλλου: Μάτω Ιωαννίδου